Parking dla kamperów na działce rolnej – kiedy potrzebna WZ, jakie podatki i czy trzeba mieć firmę?

Od czego zacząć analizę sprawy?

Najczęstszy błąd polega na rozpoczęciu od pytania: „czy na działce rolnej można parkować kampery?”. To za mało, ponieważ prawna ocena zależy nie od samej nazwy przedsięwzięcia, lecz od tego, jak działka ma być faktycznie wykorzystywana.

Na początku trzeba ustalić, czy planowany jest:

• sporadyczny, prywatny postój jednego lub kilku kamperów,
• odpłatny parking dla turystów zatrzymujących się na kilka godzin lub jedną noc,
• miejsce noclegowe z dostępem do prądu, wody, sanitariatów, zrzutu nieczystości lub innych usług,
• strzeżony kemping albo inny obiekt świadczący usługi związane z pobytem turystów,
• całoroczne przechowywanie kamperów należących do klientów,
• plac parkingowo-magazynowy prowadzony jako samodzielna działalność gospodarcza.

Im bardziej trwały, zorganizowany i komercyjny jest sposób korzystania z gruntu, tym trudniej traktować go jako zwykły incydentalny postój pojazdów. Wtedy na pierwszy plan wychodzą przepisy planistyczne, ochrona gruntów rolnych, Prawo budowlane i podatki.

Drugi krok to sprawdzenie dokumentów dotyczących samej nieruchomości. Potrzebne są przede wszystkim: numer działki, obręb, wypis z ewidencji gruntów i budynków, informacja o klasach użytków rolnych i – gdy ma to znaczenie dla wyłączenia z produkcji – pochodzeniu gleby. Przydatna jest również księga wieczysta oraz mapa pokazująca planowaną część parkingową, wjazd i istniejącą zabudowę.

Następnie należy ustalić, czy teren jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie wystarczy samo oznaczenie działki jako rolnej w ewidencji. Ewidencja, MPZP i przepisy o ochronie gruntów pełnią różne funkcje i mogą prowadzić do odmiennych konsekwencji.

Jeżeli parking ma być tylko jednym z elementów większego zamierzenia związanego z gospodarstwem, zasady dotyczące siedliska na działce rolnej trzeba analizować osobno. Samo istnienie gospodarstwa lub zabudowy zagrodowej nie legalizuje automatycznie komercyjnego parkingu dla kamperów.

WZ, MPZP, zgłoszenie albo pozwolenie

Gdy dla działki obowiązuje MPZP

Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest pierwszym dokumentem, który trzeba przeanalizować. Jeżeli plan dopuszcza na danym terenie usługi turystyczne, parkingi albo inne przeznaczenie pozwalające na taki sposób zagospodarowania, trzeba jeszcze sprawdzić szczegółowe parametry i ograniczenia. Znaczenie mogą mieć między innymi zasady obsługi komunikacyjnej, powierzchnia biologicznie czynna, ochrona krajobrazu oraz zakazy dotyczące określonych funkcji.

Jeżeli natomiast plan przeznacza teren wyłącznie pod produkcję rolniczą i nie pozwala na zamierzony parking komercyjny, nie można uzyskać WZ sprzecznej z planem. Inwestor może ewentualnie wystąpić o zmianę MPZP, ale wszczęcie i przeprowadzenie procedury planistycznej zależy od gminy. Sam wniosek właściciela nie daje prawa do zmiany przeznaczenia terenu.

Gdy nie ma planu miejscowego

Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu przy braku planu miejscowego co do zasady wymaga ustalenia warunków zabudowy. Wyjątek dotyczy między innymi jednorazowej zmiany trwającej do roku oraz przypadków wskazanych wprost w ustawie. Nie należy jednak traktować wyjątku dla krótkiej zmiany jako podstawy do stałego prowadzenia parkingu sezon po sezonie.

Od 1 września 2026 r. trzeba dodatkowo uwzględniać skutki reformy planowania przestrzennego. Dla wniosku o WZ złożonego od tej daty wydanie decyzji jest co do zasady możliwe, jeżeli w gminie wszedł w życie plan ogólny. Brak planu ogólnego nie unieważnia natomiast istniejących MPZP ani wcześniej wydanych decyzji WZ. Sprawy wszczęte na podstawie wniosków złożonych najpóźniej 31 sierpnia 2026 r. podlegają przepisom przejściowym.

Dla parkingu związanego rzeczywiście z ruchem turystycznym ważne jest szczególne rozwiązanie z art. 61 ust. 3 pkt 10 ustawy. W przypadku parkingów służących obsłudze turystyki nie stosuje się warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1–2. Oznacza to istotne ułatwienie dotyczące między innymi wymogu kontynuacji istniejącego zagospodarowania, położenia w obszarze uzupełnienia zabudowy oraz przesłanki dostępu do drogi publicznej w ramach tych konkretnych warunków WZ.

Nie jest to jednak zwolnienie ze wszystkich wymagań. Nadal znaczenie mają między innymi wystarczające uzbrojenie, ochrona gruntów rolnych oraz zgodność inwestycji z przepisami odrębnymi. Ponadto parking musi rzeczywiście służyć obsłudze turystyki. Nazwanie całorocznego placu do przechowywania kamperów „parkingiem turystycznym” nie przesądza o zastosowaniu tego wyjątku.

Ułatwienie planistyczne dotyczące dostępu do drogi nie oznacza również, że inwestycja może w rzeczywistości funkcjonować bez legalnego i bezpiecznego dojazdu. Sposób skomunikowania terenu trzeba ocenić w świetle przepisów dotyczących dróg, zjazdów oraz wymagań technicznych.

Jeżeli działalność ma zostać rozszerzona o namioty i rozbudowaną ofertę pobytową, granica pomiędzy parkingiem a inną funkcją turystyczną może się przesunąć. Odrębnych zagadnień dotyczy na przykład glamping na działce rolnej.

Czy potrzebne jest zgłoszenie lub pozwolenie na budowę?

W tym miejscu trzeba oddzielić zgodność sposobu zagospodarowania terenu z prawem planistycznym od formalności przewidzianych w Prawie budowlanym. To, że inwestor nie stawia budynku, nie oznacza, że może pominąć wszystkie pozostałe przepisy.

Prawo budowlane przewiduje zwolnienie z pozwolenia i zgłoszenia dla stanowisk postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, poza stanowiskami sytuowanymi na obszarze Natura 2000, dla których obowiązuje odmienna regulacja. Przepis mówi jednak wprost o samochodach osobowych. Nie powinno się zatem bez analizy rodzaju pojazdów i charakteru projektu zakładać, że każde stanowisko dla kampera korzysta z tego samego zwolnienia.

Podobny problem dotyczy nawierzchni. Obecnie zwolnienie odnoszące się do utwardzania powierzchni gruntu dotyczy działek budowlanych oraz terenów zamkniętych. Działka rolna nie staje się działką budowlaną tylko dlatego, że właściciel zamierza urządzić na niej parking. Planowane wysypanie kruszywa, wykonanie placu manewrowego lub trwałej nawierzchni trzeba więc ocenić na podstawie konkretnego stanu nieruchomości i zakresu prac.

Dodatkowych formalności mogą wymagać między innymi:

• przyłącze energetyczne i słupki do podłączania kamperów,
• instalacja wodociągowa lub kanalizacyjna,
• zbiornik na ścieki albo punkt zrzutu nieczystości,
• sanitariaty, wiata, recepcja lub pomieszczenie techniczne,
• oświetlenie i inne urządzenia terenowe,
• nowy zjazd z drogi publicznej,
• system odwodnienia parkingu.

Jeżeli ma powstać zaplecze budynkowe, nie można zakładać, że nadanie mu nazwy rolniczej rozwiąże problem. Warunki realizacji budynku gospodarczego na działce rolnej zależą między innymi od jego rzeczywistej funkcji i związku z gospodarką rolną.

Podobnie trzeba analizować sytuację, gdy obok miejsc postojowych mają być ustawione obiekty przeznaczone do noclegu. Zagadnienie domek mobilny na działce rolnej a warunki zabudowy i Prawo budowlane wymaga odrębnej oceny od samego parkingu.

Ryzyka prawne i odpowiedzialność właściciela

Przeznaczenie gruntu i wyłączenie go z produkcji rolnej to dwie różne sprawy

W potocznym języku oba etapy bywają określane jako „odrolnienie”, ale z prawnego punktu widzenia trzeba je rozdzielić.

Pierwszy problem dotyczy przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych przewiduje szczególne zasady dla gruntów o wyższych klasach bonitacyjnych. W szczególności przeznaczenie użytków rolnych klas I–III na cele nierolnicze co do zasady wymaga zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, chyba że zachodzi ustawowy wyjątek.

Ma to bezpośrednie znaczenie również przy WZ, ponieważ jednym z warunków wydania decyzji jest to, aby teren nie wymagał takiej zgody albo był objęty zgodą uzyskaną wcześniej w odpowiednim trybie. Szczególne ułatwienie dla parkingów obsługujących turystykę nie wyłącza tej przesłanki.

Drugim etapem jest wyłączenie gruntu z produkcji rolnej, czyli rozpoczęcie innego niż rolnicze użytkowania. Zgodnie z art. 11 ustawy wcześniejszej decyzji zezwalającej na wyłączenie wymagają między innymi użytki klas I, II, III, IIIa i IIIb, niezależnie od tego, czy gleba jest pochodzenia mineralnego czy organicznego. Obowiązek obejmuje również użytki klas IV–VI wytworzone z gleb pochodzenia organicznego oraz inne grunty wskazane w ustawie.

Dlatego sama informacja „mam klasę IV” albo „mam słabą ziemię” nie wystarcza do pewnej odpowiedzi. Trzeba znać rodzaj użytku i – w odpowiednich przypadkach – pochodzenie gleby.

Na gruntach rolnych położonych w granicach administracyjnych miast przepisy rozdziału dotyczącego przeznaczania gruntów na cele nierolnicze nie mają zastosowania, ale nie oznacza to automatycznego zwolnienia z regulacji dotyczących samego wyłączenia z produkcji rolnej.

Rozpoczęcie faktycznego użytkowania terenu jako placu parkingowego bez wymaganej decyzji może mieć konsekwencje finansowe. Ustawa przewiduje między innymi podwyższone należności w przypadku wyłączenia gruntu niezgodnie z jej przepisami. Z tego powodu decyzję o wyłączeniu – jeżeli jest potrzebna – należy uzyskać przed rozpoczęciem nierolniczego użytkowania, a gdy inwestycja podlega Prawu budowlanemu, odpowiednio przed pozwoleniem albo zgłoszeniem.

Czy parking dla kamperów oznacza działalność gospodarczą?

Regularne udostępnianie miejsc postojowych za opłatą, prowadzone w sposób zorganizowany i ciągły, może spełniać cechy działalności gospodarczej. Nie zmienia tego fakt, że teren w ewidencji nadal figuruje jako użytek rolny.

Szczególna sytuacja dotyczy rolników. Art. 6 ust. 1 pkt 2 Prawa przedsiębiorców wyłącza spod stosowania tej ustawy wynajmowanie przez rolników pokoi, sprzedaż posiłków domowych oraz świadczenie w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów. W odpowiednim stanie faktycznym miejsca dla kamperów związane z pobytem turystów w rzeczywiście prowadzonym gospodarstwie mogą mieścić się w tej formule.

Nie oznacza to jednak, że każdy właściciel działki oznaczonej jako rolna może nazwać parking agroturystyką i zrezygnować z rejestracji działalności. Trzeba ustalić łącznie między innymi:

• czy usługodawca jest rolnikiem,
• czy usługi są świadczone w gospodarstwie rolnym,
• czy są rzeczywiście związane z pobytem turystów,
• czy chodzi o usługę turystyczną, czy raczej o przechowywanie i dozór pojazdów.

Całoroczny plac, na którym klienci pozostawiają kampery na kilka miesięcy pomiędzy wyjazdami, ma inny charakter niż kilka miejsc dla turystów odwiedzających gospodarstwo. W pierwszym przypadku znacznie silniej przemawia to za zwykłą pozarolniczą działalnością gospodarczą.

Co istotne, brak obowiązku wpisu do CEIDG na podstawie szczególnego przepisu dla rolników nie zastępuje WZ, zgody na wyłączenie gruntu, formalności budowlanych ani obowiązków podatkowych. Są to odrębne reżimy prawne.

Parking czy już usługa hotelarska albo kemping?

Jeżeli przedsiębiorca pobiera wyłącznie opłatę za pozostawienie pojazdu, sytuacja może pozostać na poziomie usługi parkingowej. Ocena zmienia się, gdy oferta jest kierowana do osób nocujących w kamperach i obejmuje infrastrukturę oraz usługi związane z pobytem: sanitariaty, prąd, wodę, miejsce przygotowania posiłków, recepcję czy inne udogodnienia turystyczne.

Ustawa o usługach hotelarskich definiuje kemping jako strzeżony obiekt umożliwiający między innymi nocleg w namiotach, samochodach mieszkalnych i przyczepach samochodowych, przygotowywanie posiłków, parkowanie samochodów oraz korzystanie z usług związanych z pobytem. Kempingi są obiektami kategoryzowanymi, a ich zaszeregowania i ewidencję prowadzi marszałek województwa.

Nie należy przy tym zamiennie używać określenia „pole biwakowe”. W rozumieniu ustawy pole biwakowe jest obiektem niestrzeżonym umożliwiającym nocleg w namiotach. Sam parking dla kamperów nie staje się więc ustawowym polem biwakowym wyłącznie ze względu na turystyczny charakter.

W zależności od sposobu świadczenia usług może też wchodzić w grę ewidencja innych obiektów, w których świadczone są usługi hotelarskie, prowadzona przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. Kwalifikację warto ustalić przed rozpoczęciem reklamy i przyjmowania gości, ponieważ sama nazwa używana przez właściciela nie przesądza o charakterze prawnym obiektu.

Podatek rolny czy podatek od nieruchomości?

To, że część działki nadal widnieje w ewidencji jako użytek rolny, nie zawsze oznacza dalsze opodatkowanie tej części podatkiem rolnym. Użytki rolne zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza nie podlegają podatkowi rolnemu. Taki teren może podlegać podatkowi od nieruchomości według zasad właściwych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Przy zwykłym komercyjnym parkingu znaczenie ma więc rzeczywiste zajęcie określonej części gruntu na działalność. Jeżeli parking obejmuje tylko fragment dużej działki, analiza podatkowa powinna dotyczyć sposobu wykorzystania poszczególnych części nieruchomości.

Osoba fizyczna ma zasadniczo 14 dni na złożenie w gminie odpowiedniej informacji, gdy nastąpi zdarzenie wpływające na opodatkowanie. W zależności od sytuacji może to oznaczać aktualizację IR-1 dotyczącą podatku rolnego oraz IN-1 dotyczącą podatku od nieruchomości. Wysokość stawki podatku od nieruchomości ustala rada danej gminy w granicach ustawowych.

W przypadku usług rolnika związanych z pobytem turystów nie należy automatycznie przenosić wyłączenia z Prawa przedsiębiorców na przepisy podatkowe. To, że określona aktywność nie wymaga CEIDG, nie przesądza jeszcze, jak będzie opodatkowany grunt.

Podobnie jest z podatkiem dochodowym. Znane zwolnienie dotyczące wynajmowania turystom nie więcej niż pięciu pokoi w budynkach mieszkalnych położonych na terenach wiejskich w gospodarstwie rolnym nie oznacza automatycznego zwolnienia przychodów z udostępniania miejsc dla kamperów. Opłaty za stanowiska, energię, sanitariaty lub inne usługi trzeba zakwalifikować odrębnie. Także VAT zależy od statusu usługodawcy, wysokości obrotu i rodzaju świadczonych usług.

Ochrona środowiska może wejść w grę wcześniej, niż zakłada inwestor

Przy większym przedsięwzięciu trzeba również sprawdzić, czy przed WZ albo innymi decyzjami nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko parkingi samochodowe lub zespoły parkingów wraz z infrastrukturą należą do przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko po osiągnięciu określonej powierzchni użytkowej: obecnie co najmniej 0,5 ha na wskazanych obszarach chronionych i w odpowiednich otulinach oraz 1 ha na pozostałych terenach.

Dodatkowo odrębnie wymieniono stałe pola kempingowe lub karawaningowe. Na określonych obszarach chronionych kwalifikacja może nastąpić niezależnie od powierzchni, natomiast poza nimi próg wynosi 0,5 ha powierzchni zagospodarowania. Dlatego przed ustaleniem wymagań środowiskowych trzeba najpierw odpowiedzieć, czy inwestycja jest rzeczywiście tylko parkingiem, czy funkcjonalnie stałym obiektem karawaningowym.

Niezależnie od tych progów trzeba prawidłowo rozwiązać gospodarkę ściekową, odprowadzanie wód opadowych, odpady oraz inne oddziaływania. Przy parkingu blisko zabudowy mieszkaniowej znaczenie mogą mieć także hałas, światło i uciążliwości sąsiedzkie.

Dokumenty, urząd i możliwe odwołanie

Przy parkingu dla kamperów często nie ma jednego „pozwolenia na wszystko”. Poszczególne kwestie trafiają do różnych organów. Najbezpieczniej przygotować projekt funkcjonalny przedsięwzięcia i na jego podstawie kolejno ustalać wymagane procedury.

Sprawa	Organ	Co zwykle trzeba przygotować
MPZP i plan ogólny	gmina	numer działki, obręb, wypis i wyrys z MPZP albo informację o braku planu oraz status planu ogólnego
Warunki zabudowy	wójt, burmistrz albo prezydent miasta	wniosek, mapę zasadniczą albo ewidencyjną, określenie terenu i charakterystyki inwestycji, informacje o obsłudze komunikacyjnej i uzbrojeniu oraz wymagane załączniki
Wyłączenie gruntu z produkcji rolnej	co do zasady starosta	dane z EGiB, dokument planistyczny lub WZ, mapę z powierzchnią wyłączenia oraz dokumenty wymagane dla konkretnego gruntu
Zgłoszenie lub pozwolenie budowlane	co do zasady starosta albo prezydent miasta na prawach powiatu	dokumentację odpowiednią do rodzaju robót i obiektów, po wcześniejszym sprawdzeniu WZ oraz wyłączenia z produkcji
Ewidencja obiektu turystycznego	gmina albo – w przypadku kempingu – marszałek województwa	dokumenty zależne od rzeczywistego rodzaju świadczonych usług i obiektu
Podatki od gruntu	gmina	IR-1, IN-1 albo właściwe deklaracje oraz dane o powierzchni faktycznie zajętej na określony sposób wykorzystania

Wniosek o WZ powinien opisywać faktyczny projekt, a nie ogólną koncepcję „turystyki”. Dobrze wskazać liczbę i rozmieszczenie stanowisk, orientacyjną powierzchnię parkingu, sposób nawierzchni, wjazd, urządzenia sanitarne, zaopatrzenie w wodę i energię, sposób odprowadzania ścieków oraz planowane obiekty dodatkowe. Jeżeli przedsięwzięcie wymaga decyzji środowiskowej, trzeba zachować właściwą kolejność procedur.

Jeżeli organ odmówi WZ, decyzja powinna wskazywać konkretne niespełnione przesłanki. Od decyzji pierwszej instancji przysługuje co do zasady odwołanie w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. W sprawie WZ organem odwoławczym jest samorządowe kolegium odwoławcze, a odwołanie składa się za pośrednictwem wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, który wydał decyzję.

Po wyczerpaniu administracyjnego toku instancji możliwe jest wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zasadniczy termin wynosi 30 dni od doręczenia rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, a skargę wnosi się za pośrednictwem organu.

W innych postępowaniach organ odwoławczy może być inny. Przykładowo od decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę wydanej przez starostę odwołanie rozpoznaje zasadniczo wojewoda. Dlatego zawsze trzeba kierować się pouczeniem zawartym w konkretnej decyzji.

Praktyczne przykłady – trzy różne modele parkingu dla kamperów

Najczęstsze pytania o parking dla kamperów na działce rolnej

Czy mogę trzymać własnego kampera na działce rolnej?

Sporadyczny prywatny postój własnego pojazdu trzeba odróżnić od trwałego urządzenia terenu jako parkingu. Sam fakt postoju kampera nie oznacza automatycznie powstania komercyjnego parkingu. Jeżeli jednak teren jest trwale przekształcany, utwardzany, wyposażany w infrastrukturę albo zmienia się jego sposób użytkowania, trzeba sprawdzić MPZP, WZ, ochronę gruntów rolnych i Prawo budowlane.

Czy parking dla kamperów zawsze wymaga warunków zabudowy?

Nie. Jeżeli obowiązuje MPZP, inwestycję ocenia się na podstawie planu, a nie WZ. Ustawa przewiduje też określone wyjątki od obowiązku uzyskania WZ. Przy braku planu stałe urządzenie parkingu jako nowego sposobu zagospodarowania terenu będzie jednak często wymagało WZ. Od 1 września 2026 r. dla nowych wniosków dodatkowe znaczenie ma to, czy w gminie wszedł w życie plan ogólny.

Czy do 10 kamperów można zrobić parking bez zgłoszenia?

Nie należy przyjmować takiej zasady automatycznie. Zwolnienie w Prawie budowlanym odnosi się do stanowisk postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Klasyfikację kamperów i charakter konkretnych stanowisk trzeba ocenić indywidualnie. Niezależnie od tego osobnej analizy mogą wymagać utwardzenie terenu, przyłącza, sanitariaty, odwodnienie i inne elementy inwestycji.

Czy rolnik udostępniający miejsca dla kamperów musi zakładać działalność gospodarczą?

Nie zawsze. Prawo przedsiębiorców przewiduje szczególne wyłączenie dla rolników świadczących w gospodarstwie rolnym usługi związane z pobytem turystów. Trzeba jednak spełniać przesłanki tego przepisu. Samo posiadanie działki rolnej nie wystarcza. Zwykły plac do przechowywania kamperów, niezwiązany z pobytem turystów w gospodarstwie, może być oceniany jako normalna działalność gospodarcza.

Czy grunt nadal podlega podatkowi rolnemu, jeśli w ewidencji figuruje jako R?

Niekoniecznie. Grunty będące użytkami rolnymi, ale faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, nie podlegają podatkowi rolnemu na zwykłych zasadach. W przypadku komercyjnego parkingu może powstać obowiązek podatku od nieruchomości dla zajętej części terenu. Konkretna kwalifikacja wymaga jednak sprawdzenia modelu działalności, w tym ewentualnych szczególnych zasad dotyczących usług rolnika.

Czy można najpierw uruchomić parking, a później zalegalizować WZ?

To ryzykowne rozwiązanie. Jeżeli zmiana zagospodarowania wymagała WZ, a została dokonana bez decyzji, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może nakazać wstrzymanie użytkowania terenu i wyznaczyć termin na wystąpienie o WZ albo nakazać przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Jeżeli dodatkowo doszło do wyłączenia gruntu z produkcji rolnej bez wymaganej decyzji, mogą pojawić się odrębne konsekwencje finansowe. Bezpieczniej ustalić wymagane procedury przed utwardzeniem terenu i rozpoczęciem odpłatnego przyjmowania kamperów.

Źródła

• Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2026 r. poz. 538 z późn. zm.), w szczególności art. 59–61.
• Ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688 z późn. zm.), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych ustawą z dnia 30 kwietnia 2026 r. (Dz.U. z 2026 r. poz. 781).
• Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2026 r. poz. 524 z późn. zm.), w szczególności art. 28–30.
• Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 82 z późn. zm.), w szczególności art. 5, 7, 10a, 11 i 28.
• Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym oraz ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
• Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w szczególności art. 21 ust. 1 pkt 43.
• Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236 z późn. zm.), w szczególności art. 3 i art. 6 ust. 1 pkt 2.
• Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1944 z późn. zm.), w szczególności art. 35–38.
• Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.), w szczególności § 3 ust. 1 pkt 53 i 58.
• Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
• Ministerstwo Rozwoju i Technologii, komunikat z 31 sierpnia 2026 r. „Co oznacza upływ terminu na uchwalenie planów ogólnych”.